Verbaal geweld

vrijdag 26 oktober 2012

In mijn tijd had je dat niet. Je sprak er wel over, vol bravoure, maar het doen: no way! Ik kan het me niet herinneren, althans. Die was een sukkel, die een hufter, en die een eikel. Dat wel. Achter zijn rug. Fluisterend. Als hij de klas uitliep. Maar je vinger opsteken en het recht in een leraar zijn gezicht zeggen, nee, dat deden wij niet. Durfden wij niet. Andere tijd toen. Mijn ene broer werd van school gestuurd omdat hij te lang haar had, mijn andere broer omdat hij een t-shirt droeg. Zo ging dat toen. Eerst naar de kapper, dan terugkomen. Eerst een overhemd aan, dan zien we wel verder. Tegenwoordig zit de docent overspannen thuis. Hij kan die rotjongens niet meer zien of luchten. Haat ze, in de grond van zijn hart. Er is niet veelal sprake van verbaal geweld, schreeuwen en schelden, maar ook van fysiek geweld, slaan en schoppen. Pardon? Ik kan me niet herinneren dat ik een leraar ooit heb uitgescholden, laat staan geslagen. Dat soort geweld keert zich nu ook al tegen conciërges; ik wist niet wat ik las. Ik zie onze conciërge nog voor me; daar liep je een straat voor om, zeker weten! Waren wij dan van die lieverdjes? Ook dat kan ik me niet herinneren. Ergens is er dus wat fout gegaan, is de wissel niet goed genomen. Ik vind het dan te gemakkelijk om te zeggen: er is in deze tijd geen respect meer voor gezag, of voor ouderen, of voor anderen. Want respect moet je ook verdienen, vind ik. Ook dat het vanzelfsprekend was vroeger, beleefd zijn tegen je meerderen, vind ik een dooddoener. Nee, soms denk ik wel eens dat het misschien meer te maken heeft met inzet en motivatie. Kijk om je heen, mensen doen uiteindelijk maar wat. Waar is hun enthousiasme gebleven? Jongeren voelen dat feilloos aan. Elke generatie weer. Elke keer opnieuw willen zij het beter doen, en komen ze tegen het zittende gezag in opstand. Met terugwerkende kracht zou ook ik nog heel wat (arrogante) leraren van vroeger de les willen lezen.