Vergeten

dinsdag 28 augustus 2012

Het geklier en geklooi hield sneller op dan ik dacht. Terwijl we op de Duitse grens afkoersten, vond iedereen zijn draai in de bus. De meiden zaten met elkaar te roddelen of te sms’en. De jongens waren aan het gamen, keken naar de film die Dirk voor hen had opgezet, zaten onderuit gezakt met hun iPod op, of keken verveeld naar buiten. De jongens die nog gewerkt hadden die ochtend, lagen onder zeil. Wat ik niet verwacht had maar wel gehoopt, was dat een aantal de tijd zou verdrijven met een boek. Busreizen en vliegtrips waren voor mij de gelegenheid om naar een lekker (spannend) boek te grijpen, maar niet bij deze gasten, helaas. Dirk maakte van onze twee bussen bijna één gelede bus; hij zat haast met zijn voorruit tegen de achterruit van zijn voorganger. Ondertussen zat hij gezellig te kleppen met Yasin. Die ging zo nu en dan verzitten, alsof hij ergens op zat. Alsof iets hem in zijn bil prikte. Soms voelde hij ook in zijn broekzak. Op de achterbank deinde me ik mee met de bobbels in de weg. We hadden nog zo’n zestienhonderd kilometer voor de boeg. Ik wilde net mijn ogen sluiten voor een dutje toen de geschiedenisleraar voor me kwam hangen. ‘Had je niet gedacht hè, dat ik mee zou gaan,’ zei hij. Maar ik had nergens aan gedacht. Eerder niet over deze reis; nu niet over hem. Bovendien bezit ik de nare eigenschap dat ik veel te snel namen vergeet en hij was die ochtend ook lang naamloos voor me gebleven. Iets van “Bachman” of nee, “Zwalkers”… Hè, hoe heette die man nou ook alweer? Wat ik wel wist, was dat hij degene was die me die ochtend in de aula aan mijn lot had overgelaten; het zat me nog altijd dwars. Wat dat betreft hoef je niet uit een boom te vallen om een eikel te zijn.