Verjaardag

maandag 2 juli 2012

Nee, ik ben niet jarig vandaag. Al lang geweest. Eerlijk gezegd vier ik het nooit, al jaren niet omdat ik vind dat ik elke dag jarig ben. Elke dag feest! Ja, “carpe diem”, “pluk de dag” (want, zo luidt de toevoeging: “vertrouw zo min mogelijk op de volgende”). Overigens wordt “carpe diem” ook wel gevolgd door “memento mori”, “pluk de dag maar gedenk te sterven”, wat de vroege christenen eraan geplakt hebben, bang dat je anders te losbandig zou leven… Verjaardagen dus. Bovendien heb ik grotere broers die me, toen ik klein was, vaak plaagden. Behalve op mijn verjaardag (poeslief, tot de volgende dag). Kortom, ik vond het wel best zo. Maar toch. Het bracht op een bepaalde manier altijd een spanning met zich mee. Nu het besef dat je ouder wordt, toen de verwachting wat je krijgen zou. Vreselijk. De nacht ervoor niet kunnen slapen. Ken je dat? Dolgraag wilde ik een cavia, zeven of acht werd ik. Mijn ouders wilden geen dieren in huis, teveel zorg. Ik zeurde de oren van hun hoofd. Heel vroeg gleed ik mijn bed uit de woonkamer in. Stond er een lege doos, met zaagsel erin. Mijn ouders hadden me gehoord en stonden in ochtendjas blij achter me. “Nou?” Wat ik ervan vond. Zonder een woord uit te brengen wees ik op de lege doos; ze bogen hun hoofd naar voren. Was het beest al ontsnapt! Ik kan me niet herinneren dat ik nooit gekregen heb waarom ik gevraagd had. Heel toevallig begon de jongste daar onlangs over; dat hij ook kreeg wat hij vroeg. En dat hij dat bijzonder vond, want de kids in zijn klas kregen van hun ouders nou altijd net de verkeerde games, die ze niet gevraagd hadden. Ik schreef net “vreselijk”, de spanning voor je verjaardag. Maar ik bedoel dat niet negatief. Het is meer de angst voor het onbekende, zij het op heel kleine schaal.