Verlegen

woensdag 18 juli 2012

Gek is dat: kinderen kunnen heel ongegeneerd naar je kijken, alsof je iets van hen aan hebt. Geen kijken, maar staren. Soms minutenlang. En kijk je terug, dan blijven ze doorkijken, zonder enige terughoudendheid, dat je automatisch tegen hen aan begint te praten, uit een soort gene. Stop met staren! Terwijl ze een paar jaar ouder je ineens niet meer aan kijken. Langs je heen kijken. Naar de grond kijken. Alsof ze je niet horen. Alsof ze je niet willen zien. Niet durven te kijken. Kijk ze je aan, dan springt de onzekerheid uit hun ogen. Als een beest dat in het nauw is gedreven. Terwijl er niets aan de hand is! Ze gaan blozen, ook dat nog. Of stotteren. Ze geven je een slappe hand. Of nee, een vochtige hand. Ze willen zo snel mogelijk weg. Vluchten. Het verschil tussen een kind van zeven, ongegeneerd staren, en een kind van dertien, zich heel erg schamen. Waarvoor? Ik zou het niet weten. Maar ik was ook zo. Alsof al die mensen om je heen je iets zouden aandoen. Alsof al die mensen om je heen het op jou gemunt hadden. Het zweet breekt je uit. Rode plekken in je nek. Jeuk. Familie. Zou dat het zijn? Dat als tiener je wereld zich het eerst ontvouwt in kleine kring. Broer, zus, pa, ma, nou, die ken je wel. Opa en oma, gaat… Tantes en ooms, getsie! Die willen zoenen, want je bent nu een “grote jongen”. Ze willen opeens alles van je weten, over school en over je vrienden. Rampenverjaardagen. En niet veel later vragen ze of je al een vriendinnetje hebt. Rot op zeg! Ik vraag jou toch ook niet hoe vaak je nog boven op tante duikt? Nou, dan. Gedraag je. Vervelende neven en nichten, waar je niets mee hebt en opeens alles moet hebben, want het is, ja, familie… Het is vast niet wetenschappelijk bewezen maar blozende of zwetende pubers mogen wat mij betreft voortaan zeggen dat ze niet zozeer een slechte jeugd hebben, maar gewoon een zeikerige familie.