Verveling

zondag 20 mei 2012

Ik kan het me nu totaal niet meer voorstellen, heb ik werkelijk ook geen enkele last meer van, maar vroeger kon ik me kapot vervelen. Met name op dagen als deze, de zondag. Wist ik echt niet hoe die dag ooit voorbij zou gaan. Hoe hard ik ook nadacht, ik wist echt niet wat ik moest doen. Echt niet. Je had nog geen computers, geen dagtelevisie, geen Playstation of Xbox, dus stap even in mijn kinderschoenen, ja. Ik piekerde me suf, maar wist niet leuks te bedenken. Ik lag als een dweil op de grond, of hing languit op een stoel, en dan zei mijn moeder: ‘Kind, ga alsjeblieft iets doen!’ Maar ik wist niet wat. En dan kwam zij met ontelbaar veel ideeën. ‘Pak een boek.’ Geen zin. ‘Maak een puzzel.’ Wat? ‘Je hebt zoveel speelgoed, speel daar dan mee!’ Maar ik had alles al gebouwd, of geparkeerd. Trein? Nee… Racebaan? Moet ik helemaal in elkaar zetten… Iets leuk? Doe iets leuk? ‘Ga anders buiten spelen.’ Mijn moeder weer, maar er was niemand buiten. ‘Ga fietsen, ga steppen, ga in godsnaam wat doen!’ Maar ik wist werkelijk niet wat. Nu heb ik nog voor duizend jaar werk. Zo wacht ondermeer geduldig op me: stapel leesboeken, de was, treinreis regelen, dimmer vervangen, box opruimen, kattenbak verschonen, tafel verven, schrijven, kaart versturen, brood kopen, weerstation uitzoeken, nou ja, zeg, teveel om op te noemen. Gek word ik ervan. Briefjes volgeschreven. Denk er om; niet vergeten! Elke dag komt er meer bij. Maar toen: niets. Ik vroeg mijn kids of zij zich wel eens vervelen (misschien is het wel iets van vroeger, of van mij), maar die zeiden ook ja! Wanneer? Op school, onder les. Maar thuis nooit. Ik kan jullie verzekeren dat het vroeger uitermate gebruikelijk was, en veel voorkomend. Vervelen. Getuige dit gedicht van Godfried Bomans, groot schrijver maar al lang dood: ‘Ik zit mij voor het vensterglas onnoemlijk te vervelen, ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen.’