Vincent

woensdag 17 oktober 2012

Het verleden is ingelijst en ligt nu in mijn handen. Een foto van vier mannen in de sneeuw. Er staan ook nog twee vrouwen op, maar ik heb niet de indruk dat ze er echt bijhoren. Ze lachen naar een man in een zwart skipak met zwart lang haar dat zijn schouders raakt, er ligt een laagje sneeuw op. Hij kijkt de lens in, zonder acht te slaan op de vrouwen. Net als de man naast hem in een rood-oranje skipak; zeker weten, hij domineert de foto. Een kop groter dan alle anderen, de ski’s kordaat over de schouder gelegd, vastberaden blik. Witte vlekken dwarrelen neer in een lila getint, schemerachtig decor, waardoor ik het hoofd van de derde man net niet kan zien. Hij heeft een gezet postuur en staat in zijn skischoenen als een beer op klompen. De vierde man op de foto ken ik: dat is mijn vader. Hij staat op de achtergrond. Hij lacht, waarschijnlijk aangestoken door die twee vrouwen, maar je kunt aan hem zien dat de vrouwen niet naar hem lachen. Hier sta ik dan. Met een foto in mijn handen. Leunend tegen de deurpost, op de drempel naar het balkon waar een februarizonnetje schijnt alsof de lente al is uitgebroken. Lijk ik op mijn vader? Of zal ik op mijn vader gaan lijken als ik ouder word? De muts die hij op die foto draagt, nee, zo ben ik dus in het geheel niet! Een muts! Wat een watje. En waarom staat hij niet op de voorgrond? Hoewel, op de klassenfoto van drie havo was ik ook niet op de voorgrond gaan staan. Je moet altijd overzicht houden op de rest, dat is mijn motto. Maar op die klassenfoto zag ik er tenminste nog redelijk stoer uit; mijn vader kijkt hier gewoon dom, als een loser.