Vissen

woensdag 18 april 2012

Ik beken. Ik heb me er schuldig aan gemaakt. Een jeugdzonde. Vissen. Ik weet niet waarom het me te binnenschiet, maar ik moest er net opeens aan denken. Vissen jullie wel eens? Of deed/doet je vader dat? Uren turen naar een dobber. Wachten tot het belletje gaat. Bij weer en wind. Zo relaxed. Kan me voorstellen dat in een tijdperk van PS3 en DS3 de hengel een uitgestorven speeltje is. En hij stond al niet goed bekend. Zo ding met een draadje en, nog erger, een haakje. Je zou dat maar door je lip krijgen. Eraan omhoog getrokken worden. Maar vissen was zo rustgevend. Met wat schoolvriendjes langs de waterkant liggen, en dan maar vissen. Halve dagen gingen voorbij zonder dat we iets vingen. Ik zie nog het grauwe water, de kabbelende golfjes, voel nog de wind, bij vlagen, soms koud, soms warm. Die opgeblazen wolken zwaar hangend in de lucht; van die wolken je al tegen komt op de schilderijen van Vermeer. Een dubbele boterham als lunch. Nee, ik was niet aan het azen op de meeste visvangst, niet aan het snoeken; ik keek naar mijn dobber en plukte het gras. Toch was de lol er in één keer af. Toen ik met een vriend de weilanden rondom Stompwijk opzocht en we in één klap de sloten leegvisten. Zomaar. De ene na de andere voorn. Ze slikten zelfs het haakje in, zo gretig waren ze om gevangen te worden. Wat een gefriemel, wat een geklooi. Gek hè, het was opeens over. Vissen horen in het water en ik behoor ze niet voor mijn rust te vangen. Het bracht me zelfs in gewetensnood. Niet veel later vond ik een geldige visvergunning, met adres. Moest ik die nou verscheuren of netjes terugbezorgen? Ik koos voor het laatste, voorzien van een briefje. Met de tekst: ‘Vissen hebben ook gevoel.’ Kom ik tegenwoordig tijdens het zappen langs een visprogramma, dan blijf ik toch altijd even hangen.