Vliegen

zondag 26 februari 2012

Het gebeurde in de bocht van de Johan de Wittlaan en de President Kennedylaan. Voor hotel Bel Air. Nu staan er allemaal gebouwen rondom, is het Congresgebouw uitgebreid met hotels en torens, staat daar het Omniversum achter, het Museon, maar toen was het één kale vlakte, plus dat grote witte blokkige hotel dan. Hij zat op de fiets, beter gezegd: hij stond op zijn trappers. Twaalf was hij. De schooltas achterop was dik en zwaar. School lag een minuut of tien achter hem. Eerst was er de cour geweest, waar de fietsenstalling stond. Daar had hij zijn fiets opgepikt, de tas achterop gebonden, zijn jas dicht geritst, en was hij aan de tocht begonnen. Het regende niet, maar de lucht was loodzwaar en grijs. De straat uit viel mee, tussen de bescherming van de hoge huizen. En ook op het fietspad langs de weg had hij het aan de bomen te danken dat hij vooruit kwam. Alleen de zijstraten hadden zich vreselijk gedragen. Het Frankenslag had hem zodanig geslagen dat hij met moeite zijn fiets onder controle wist te houden. Onder hem vandaan wilde die, maar hij zette kracht en bereikte net de overkant waar het rustig was. Waar de bomen hem weer warm omarmden en hem verder lieten gaan. Maar hij wist dat hij bij het verkeerslicht in de verte de hoek om moest, waar de laan als een woeste open zee op hem wachtte. Toen hij zover was, de hoek omsloeg, op zijn trappers moest staan, viel de strijd hem veel zwaarder dan gehoopt. Nauwelijks kwam zijn fiets nog vooruit. Hij moest meer kracht geven, veel meer kracht om de wielen draaiende te houden. Voorbij het hotel in de verte zou hij opnieuw een bocht omslaan, en daar pas zou de marteling voorbij zijn. Zijn wielen wilden niet meer. Verder ging hij, zijn benen trilden. Het hotel kwam langzaam dichterbij, hij stak de oprijlaan over. Stuk was hij. Ging zijn fiets nu achteruit? Hij stond stil. Even. Vanaf het dak geschoten werd hij gegrepen. De fiets kwam los, hij trapte nog, maar hij zweefde al, omhoog, gevangen door de grijze, loodzware lucht. Hij nam zich voor nooit, nooit meer te zullen fietsen.