Wachten

donderdag 27 september 2012

Ik zat in de auto en op de hoek van de straat zag ik een knulletje staan. Hij keek mijn kant op. Althans, niet naar mij dan wel de straat in. Kon niet missen: hij stond te wachten op iemand. Misschien op wat vrienden, niets aan de hand, misschien op zijn moeder. Omdat ze niet thuis is. En hij naar binnen wil. En omdat hij geen huissleutel heeft. Kijken of ze er al aan komt. Dat staan en kijken en wachten was opeens weer heel vertrouwd voor me. Zo stond ik ooit elke woensdagmiddag. Te wachten op mijn moeder. Ze was dan koffie wezen drinken bij haar vader en zijn tweede vrouw, mijn opa en tante. Ik zei al: woensdagmiddag, en dan ging school om twaalf uur uit. Mijn moeder zou dan altijd al thuis zijn, maar dat was ze nooit. Dan liep ik naar huis, belde aan, geen reactie, en dan liep ik door naar het eind van de straat waar ik op haar wachtte. Voor wie waar wil weten: op de hoek van de Columbusstraat en de Regentesselaan. De Regentesselaan had een groene, beboomde middenberm waar ik doorheen moest kijken om haar te kunnen zien aankomen. Op de fiets. Gehaast. Met één hand aan het stuur, en één tegen haar opwaaiende rok. In weer en wind. Ik zie me nog staan, daar op die hoek. In korte broek, kijkend naar de huizen en de daken en de wolken en de bomen en de straat. Ik vond het nooit erg, dat wachten. Weet ik nog. Wat ik niet meer weet, is waaraan ik dacht. Soms stond ik er wel een half uur. Aan school? Vrienden? In ieder geval niet aan mijn moeder, die zich als een kamikazepiloot door het verkeer begaf. Ze fietste als een bezetene, scheurde van links naar rechts, stak nooit haar hand uit. Ze heeft nooit een ongeluk gehad. Ze had een goeie beschermengel achterop, met een voorliefde voor een damesrijwiel. En als ze eindelijk kwam, de krullen uit haar haar gefietst, dan had ze altijd een vers puntbrood bij zich van de bakker. Nu met twintig in een zak bij de supermarkt te verkrijgen, maar toentertijd exclusief. Speciaal voor mij. Voor het lange wachten.