Waterverven

zondag 22 januari 2012

Gek werd hij ervan. Altijd dat gekloot! Groep zes basisschool. Waterverven vond hij nog wel leuk, dan kon hij lekker kwasten, zich fijn uitleven, maar dat gedoe met dat water! Niet eens dat je je kwasten erin moest schoonspoelen. Nee, het water halen! Het ermee lopen op een schoteltje naar je plek. Altijd morsen. Hoe stevig hij dat ook met twee handen vasthield, altijd klotste het water over de rand. Tekenmeester boos. Liep je weer met zo’n goor doekje de vloer droog te maken, geluid van uitlachen om je heen. Plus de volgende keer nog minder water op het schoteltje. Het dan zo stevig vasthouden dat je knokkels er wit van werden. Niet kijken waar je loopt, let op het water! Tot de meester zei dat hij het helemaal fout deed natuurlijk. Als je iets met twéé handen vasthoudt, loop je eerder de kans te schudden. Zei hij. Kijk, met één hand kun je balanceren. Hij deed het voor, als een clown in het circus. Morste geen druppel. Met één hand het schoteltje vasthouden. Probeer maar. Onder zijn toeziend oog ging het prima, maar het tafeltje was ver en medeleerlingen consequent vervelend. Net voor hij zijn plek bereikte, net voor hij het gevulde schoteltje kon neerzetten, naast het zelfgemaakte schilderij van een weiland met een koe en een schuur, naast de vieze kwasten op de bevlekte krant, was er zo’n akelig joch dat hem in zijn zij kietelde. Al het water over de vloer. Weerklonk zijn naam beschuldigend door de klas. Wat had de meester nou gezegd?! Zijn moeder vond het maar raar dat er schoteltjes werden gebruikt. Waarom geen lege potjes, die van Hak? Konden de vieze kwasten zelfs ’s nachts in blijven staan. Het leven zat vol problemen, dat werd hem wel duidelijk.