Werken

maandag 1 oktober 2012

“Weet je, ik ben nu 54 en mijn hele leven heb ik gewerkt voor mijn gezin. Voor Esther, mijn vrouw, en voor Kelvin. Als ik het óver zou mogen doen, ach man, wat zou ik anders leven. Ik heb gewerkt opdat zij het goed zouden hebben, maar dat betekende wel dat ik er nooit was. Dat ik ze nooit de aandacht heb gegeven waar ze recht op hadden. Gek is dat, hè. Ik was altijd van huis… Ik verkocht prijsjespistolen, ken je die nog?” Zijn gezicht spreekt boekdelen, nee dus. Meneer weet niet waarover ik het heb. Typisch een kind van deze tijd. Wat uit de mode raakt, wordt meteen vergeten. Wel eens gehoord van de Berend Boudewijnstoel, of de bolletjes van de IBM-typmachine, nee zeker? Natuurlijk niet, je hebt het immers veel te druk met al je lawaaiige computerspelletjes. Jongen, ooit waren dat uitvindingen van de eeuw, re-vo-lu-tio-nair! “Ik zal het je precies vertellen. Een prijsjespistool is een verdraaid handig apparaatje waarmee ze vroeger in supermarkten de artikelen van een prijsje voorzagen. Het zag eruit als een pistool, daarom heet het ook een ‘prijsjespistool’, en je schoot als het ware het prijsje op een product. Aan de lopende band. Klak, klak, klak… Herinner je je dat nog?.. Nou ja, doet er niet toe. Punt is, ik verkocht ze. Een levendige handel. Alle grote supermarkten bezocht ik, ik reed door het hele land, van boven naar beneden, van links naar rechts; je had toen nog niet van die grote ketens, ik ging zelf bij de klant langs. Maar de computer deed gaandeweg zijn intrede en artikelen werden geleidelijk voorzien van een streepjescode, daar heb je natuurlijk wel van gehoord?” Ja, dat weet hij wel. “Goed zo. Of eerlijk gezegd: niet goed zo, want daardoor kwam deze jongen zonder werk te zitten. Gelukkig heb ik niet alle wijze adviezen van mijn vader opgevolgd; ik heb ook een goed stel hersens. En in Afrika wordt tegenwoordig net zo goed geconsumeerd, een enkeling daar gelaten. Ook daar hebben ze de supermarkt ontdekt, dus nam ik mijn hele handel mee naar Ghana, naar Zimbabwe, naar Kenya, Tanzania, ik ben overal geweest. Niks honger in Ethiopië, het voormalige Abessinië, ja ja, ik ken m’n klassiekers, de winkels liggen er vol. Honger wordt gecreëerd door krijgsheren om een stuk land te veroveren, om de buren weg te jagen, om je medemens een poot dwars te zetten, en dát zie je hier op tv. Neem van mij aan, de gewone man is waar ook ter wereld altijd de dupe.”