Wit

dinsdag 15 mei 2012

Toen schaamde ik me dood. Ik zat nog op de lagere school, laatste klas. En elke middag als die uitging, stond ze aan de overkant van de straat op me te wachten. B. Jongste dochter van vrienden van mijn ouders. Ik weet niet eens of er sprake was van liefde, ik weet alleen dat ze daar altijd stond. In die tijd moet ik zijn gaan blozen. Niet door haar, maar vanwege mijn vrienden. Die lachten me uit; waarom eigenlijk? Omdat ze een kop groter was dan ik? Een jaar ouder? Achteraf besef ik dat ze dat natuurlijk deden uit ongegeneerde jaloezie. Elke jongen toen uit mijn klas wilde wel een vriendin. Zo. Zij was lang, en slank, en blond, en hoewel dat kenmerken zijn die pas later een rol van grote betekenis zouden gaan spelen in ons mannenleven, begreep ik wel uit reacties van die vrienden dat ze mooi moest zijn. Bij mij overheerste meer de irritatie dat ze er elke keer weer stond. De school had maar één uitgang, wat me dus geen vluchtweg bood. Uit medeleven liep ik dan met haar op, niet wetend wat er van me verwacht werd. Ook het bovenkapje van een modellocomotief dat ze me ooit eens gaf, bracht geen nieuw inzicht in deze voor mij zo gecompliceerde situatie. Ik weet niet waar we over gepraat hebben, als we al spraken, niet wat we gedaan hebben, of ik haar überhaupt gezoend heb, ik weet alleen dat ik me bij haar uiterst ongemakkelijk voelde. Een jongen met een scheve scheiding, mijn moeder knipte toen nog mijn haar, een korte broek, en met maat 43-mannenschoenen daaronder. Of we op haar kamer zaten of beneden tussen de grote mensen, ik weet het niet meer. Ik weet alleen dat we naar andere middelbare scholen gingen, goddank, die ver uit elkaars buurten lagen, en dat ze later in een ver land in een commune verzeild is geraakt. Waar ze allemaal witte kleren droegen, en allemaal op zoek waren naar de liefde. Zo nu en dan moet ik nog wel eens aan haar denken. Ook daarvan weet ik niet het waarom.