Wortel

zondag 4 maart 2012

Hij had dat ding van zijn oma gekregen, voor zijn mooie rapport. Het stond naast zijn computer en hij kon er niets mee. Door het doorzichtige potje zag Tim de wortels zitten, ze kronkelden over elkaar. Vervolgens waren er een stuk of zes grote, hangende bladeren. En tenslotte bloeiden er aan het einde van de hoge stengels witte kelken met daarin paarse tongen. Het is een orchidee, zei zijn oma trots. Het is een weg-ermee, concludeerde Tim toen zijn oma vertrokken was. Maar zijn moeder had de plant uit de GFT-bak gevist. Hooghartig stond hij nu weer naast de computer lelijk te zijn. Dagen had Tim er niet meer naar gekeken, leuk spelletjes op zijn computer gedaan, trouw zijn huiswerk gemaakt, stilletjes gehoopt dat het ding zonder water het wel zou begeven, maar de orchidee bleef roerloos overeind. Het was onder Duits, of economie, dat Tim het gevoel kreeg dat hij beloerd werd. Maar zijn moeder hoorde hij beneden, en de kamerdeur zat potdicht. Tim ging verder met leren. Het gevoel bleef. Tot hij, in zijn ooghoek, iets zag bewegen. Hij keek op en het was net of één van de wortels over de rand van het potje was gegleden. Onmogelijk. Tim deed het af als gezichtsbedrog. Hij leerde verder. Opnieuw was er beweging. Opnieuw keek Tim op. En schrok. Was het nu net of de wortel hem aankeek? Kan niet. Ik droom. Tim draaide de orchidee een kwartslag en belandde terug met zijn neus in de boeken. Toen hij een bladzijde omsloeg, vanuit een ooghoek nog even een blik wierp, zag hij dat de wortel zich gedraaid had, zijn richting uit. En de wortel bewoog nog steeds. Zacht en sierlijk kwam hij naar de jongen toe. Tim deinsde achteruit, zijn stoel viel van schrik om. De wortel kwam dichterbij. Als een kronkelende slang. In een hoek naast zijn bed probeerde Tim zich te verstoppen, hij maakte zich klein, hield zijn adem in. Maar de wortel sloot de jongen in, stopte pal voor Tims gezicht. En gaf toen een kopje.