Zin

vrijdag 9 maart 2012

Als mensen niet meer lezen, geen schilderijen meer bekijken, geen muziek meer beluisteren, dan heeft dit leven nog bitter weinig zin. Zo, dat liegt er niet om. Gerrit Komrij zei dit, onlangs in het weekblad Vrij Nederland. Misschien ken je hem wel. Komrij is een oude bedachtzame dichter en schrijver, groot van naam, kleurrijk van taal. Maar wat hij nu beweert, is dat waar? Heeft het leven nog wel zin, zonder boek, dvd, of MP3? Arnon Grunberg greep gelijk zijn puntige pen voor een column in De Volkskrant. Hij beschreef Komrij’s kritische uitingen als je reinste “cultuurpessimisme”. Bovendien, zo vond hij ook: als iemand gelukkig wordt van het zien van FC Twente, laat hem dan. Bemoei je er niet mee. Grunberg is een jonge bedachtzame schrijver en columnist, omstreden van naam, schitterend van taal. Misschien ken je hem wel. Vraag blijft alleen: wie heeft er gelijk? Of alle twee een beetje? Het is ongetwijfeld waar dat iemand die tijdens zijn leven nooit een boek heeft ingezien heus wel gelukkig kan zijn. Immers: wat niet weet, wat niet deert. Aan de andere kant kan iemand zijn leven lang ondersteboven blijven van een intrigerend boek, een waanzinnige film, of aansprekende muziek. Iets wat je raakt. Of je geraakt heeft, ooit. En je sindsdien nooit meer heeft losgelaten. En kijk, dat mis je, op de tribune van FC Twente. Ik durf te beweren dat het intense genot van het lezen of het kijken of het luisteren je dieper raakt, dieper zit, dan een mooi doelpunt van Luuk de Jong. Volgens mij heet dat kortstondig genot. Niet de zin van het leven, maar een zinnetje. Volgens mij dan. Want eh… Heb ìk gelijk? Goeie vraag. Laat me het weten. Geef antwoord. Of vertel wat jouw mooiste film was, mooiste muziek, of mooiste boek. Of mooiste doelpunt.